KALKINMA NEREDE BAŞLAR?

"Ne olacak bu ülkenin hali"? Günlük hayatımızda oldukça çok duyduğumuz, sık sık samimi ortamlarda tartıştığımız ve her seferinde "bakalım hayırlısı artık" ile cevapladığımız bir cümle. Halk ruhunu incelediğimizde aslında bu durum birçok açıdan ilgimizi çekmesi gerekir. Birincisi bu cümlenin bu denli sıklıkla kullanılması Türk halkın genel anlamda ülkemizin toplumsal, siyasi ve iktisadi durumundan büyük bir rahatsızlık hissettiğinin bir göstergesidir – bu gayet açıktır. Fakat bu cümleyle başlayan tüm sohbetlerin aynı şekilde ilerlemesi çok daha şaşırtıcıdır. Genelde ana sohbetin bitmesine veya başlamaması için kullanılan cümle haline geldi. Halbuki "bu ülkenin hali ne olacak" çok önemli, ruh bilimsel açıdan da çok derin bir soru. Yalnız bu konuyu genelde nasıl ve nerede açtığımızı sorguladığımızda cümlenin önemini kendi kendimize küçümsediğimizi anlarız. Bunun ruh bilimsel açıklaması ise aslında bu önemli sorunun çözülmesini istemediğimizdir.

But why doesn't a person want to solve their problems? We can understand this seemingly illogical situation by looking at it from a psychological perspective. Resistance to change ranks high among human instincts. In fact, this instinct is tied to our more dominant survival instinct, because it forces us to maintain life in the easiest and most comfortable conditions, and when we reach this state, it causes us to perceive the benefits that change might bring as dangers instead. If we can survive in a situation with relatively little effort—and this effort must be evaluated not only physically and materially but also cognitively—and at the same time meet our basic social needs, then the urge to change will not arise. So we might ask why humans have evolved, and when we look at external factors, we can find the first answer to this two-part question again in our survival instinct. Throughout history, we have initiated many changes because our lives were in danger. We can immediately link this to our personal safety from a narrow perspective—that is, to the direct threat of losing our lives. For example, when Turkish tribes were forced to flee Mongol armies, they gradually migrated westward. When they arrived in new lands, they had to adapt to the living conditions there and develop themselves accordingly. By living in the newly conquered territories, their civilization underwent a transformation, and this is one of the important reasons why the Turkish people, despite being one nation, show regional differences. This is directly a form of development or change born from danger. However, if we focus on civilizations and look from a higher, societal perspective, we see that our survival instinct also encourages us to change through indirect means. The fundamental principle of all political orders that have been implemented throughout history was either material prosperity or political power. Thus, the struggle for survival between these orders was not tied directly to living but abstractly to these fundamental principles. In other words, for a country to survive, it must develop material wealth, political or military power, or all of these combined against other countries. At the societal level, when this balance cannot be maintained, development is forcibly encouraged. For example, if a country begins to fall behind its neighbouring countries and those neighbours start to apply pressure, the country must change.

If we are asking today "what will become of this country" instead of changing, we must understand that there are not sufficient external factors driving us to change, or even that there is a personal interest in our question remaining unresolved. Even though we subjectively describe the country's condition as poor, we must accept that the country's situation and our position within it are not objectively so dire as to overcome our survival instinct and resistance to change. Moreover, keeping the law of inertia in mind, we can even say that the minimal satisfaction we feel towards this society and our country actually carries a spiritual significance. If in this situation our survival instinct is not prompting us to change, yet we generally perceive our country's condition as negative, then it means we are expending our current efforts merely to preserve the present state. In this impasse, the question "what will become of this country" is actually an excuse used to avoid genuine transformation and development—which is exhausting and offers no guarantee of results—while making it appear as though we are engaged in morally sound progress. The law of inertia we mentioned earlier explains this too: 'if the total force acting on an object is zero, the object remains at rest or continues moving at constant velocity'. In truth, we do not wish to solve anything with this question. We do not want to engage in long, exhausting, and tedious personal development, and the social development that flows from it. The Turkish nation sees itself on the international stage and constantly checks "the country's condition" in conversation as if it were shameful. In fact, if we look objectively, the Turkish nation is content with the course of events. So content that, in order not to change, let alone develop, it works twelve hours at a job it knows rather than nine hours at an inspiring one.

Peki bu makalenin başlığına dönecek olursak hayatta kalma içgüdümüzün devreye girmeden nasıl kalkınabiliriz? Kuşkusuz kimse ülkemizin ve genel olarak Türk halkların kendilerini geliştirebilmesi için kötülüklerle karşı karşıya gelmesini istemez. Ayrıca yukarıda sadece gelişmemizi teşvik eden dış etkenlerden bahsettik, her ne olursa olsun kendi irademizle zihinsel eylemsizliğimizi atlatabiliriz. Zaten kendine bu asgari memnuniyeti layık görmeyen insan kendiliğinden gelişmeye meyillidir. Toplumsal kalkınma da burada başlar. Hayatın sadece devam etmesini kabullenerek değil de daha çok hayatla bir etkileşimde olarak kendini sürekli değiştirerek ve geliştirerek önce kendi dünyamızı sonra da ülkemizi kalkındırabiliriz. Bunun için ise kendimizi acındırmayı bırakmamız, zorluğu sevmeyi öğrenmemiz, korkularımızı yenmemiz, sabırlı ve çalışkan olmamız gerekecek. "Yeter bu kadar" dediğimizde sadece yolun yüzde yirmisini gittiğimizi anlamamız lazım. Kalkınma kolay bir şey değil, hele ki şimdiye kadar alışık olduğumuz rahatlık içinde. Ancak herkes yeteneklerini ulaşabileceği en son noktaya kadar geliştirirse Türkiye Cumhuriyeti görmek istediğimiz yerlere hareket etmeye başlar. Kimse gelip de başka bir düzen kurup Türkiye'mizin sürdürülebilir bir şekilde gelişmesini bekleyemez – bu oldukça çocukça bir düşünce. Ne düzen, ne hükümet, ne iktisat, ne de başka bir etken değişmesi lazım. Ülkemizi sadece ve sadece biz kendimizi değiştirerek kalkındırabiliriz. Değişmek için de bildiklerimizi arkada bırakma ve ufkumuzu genişletme cesareti bulmamız lazım. Bulduğumuzda da bu yolda ilerleyebilmek için herkesten daha çok çalışmamız lazım.